Każdy z nas, spoglądając na naszą mapę, odczuwa pewien rodzaj dumy. Nasze Królestwo rozciąga się od błękitnych wód Zachodu po mroźne, dalekie wyspy Południa. Jednak jako rzetelni obserwatorzy rzeczywistości wirtualnej, musimy zadać sobie pytanie, które spędza sen z powiek kartografom i klimatologom: Jak to możliwe, że kraina o kulturze słońca, korridy i iberyjskiego temperamentu sąsiaduje z mroźną Rusowią, a na mapie leży niemal w przedsionku Antarktydy?
Mapa swoje, a serce swoje
W świecie realnym biogeografia jest nieubłagana. Chcesz mieć palmy i oliwki? Musisz leżeć blisko równika. Chcesz mieć wieczną zmarzlinę? Zapraszamy na biegun. W Mikroświecie sprawa wygląda inaczej. Tutaj klimat nie wynika z kąta padania promieni słonecznych, lecz z „Klimatu Kulturowego”.
To zjawisko, które roboczo nazwiemy Paradoksem Pollinu. Vaarland, na większości map zajmuje pozycję południowo-wschodnią. Logika podpowiadałaby, że im dalej na południe (ku krawędzi mapy), tym grubsze futra powinni nosić nasi obywatele. Tymczasem Skarland, dumnie nawiązujący do tradycji Iberii, celebruje upalne lata i ciepłe noce, ignorując fakt, że geograficznie moglibyśmy być bazą wypadową dla pingwinów.
Przykłady, które bawią i dziwią
Analizując mapę całego mikroświata, znajdziemy więcej takich „anomalii”:
- Skarlandzkie „Dwie Twarze”: Nasze terytoria na Vaarlandzie są bastionem ciepła, podczas gdy nasze wyspy położone jeszcze dalej na południe powinny być uznawane za subpolarne. To tak, jakby Madryt i Murcja sąsiadowały bezpośrednio z Grenlandią, a jedyną barierą byłaby wąska cieśnina.
- Bizancjum w cieniu Rusowii: Bizancjum, ze swoją śródziemnomorską duszą, na mapie przylega do gigantycznej Rusowii. Podczas gdy w Bizancjum pije się wino w cieniu kolumnad, tuż za miedzą rusowscy bojarzy powinni przedzierać się przez zaspy godne Syberii. Ta granica klimatyczna jest ostrzejsza niż nóż do churros!
- RON – Centrum Umiarkowania: Rzeczpospolita Obojga Narodów, leżąca nad nami, zdaje się być jedynym państwem, które „pogodziło się” z mapą. Ich klimat umiarkowany pasuje do pozycji centralnej, choć i tak często uciekają w narrację o „sarmackich mrozach”, które statystycznie powinny być u nich rzadsze niż w Skarlandzie.
Dlaczego tak jest?
Odpowiedź jest prosta: Mikronacje to projekty marzeń, a nie symulatory fizyki. Skarland powstał z miłości do kultury iberyjskiej, do jej estetyki, języka i słońca. Gdybyśmy zmusili naszych obywateli do opisywania wiecznej pluchy i mrozu tylko dlatego, że „tak wychodzi z pikseli na mapie”, stracilibyśmy ducha naszej ojczyzny.
Nie martwcie się, że mapa sugeruje chłód. W Mikroświecie to my jesteśmy słońcem. Jeśli Skarlandczyk mówi, że jest 25 stopni w cieniu, to termometr na mapie nie ma nic do gadania. Geopolityka może nas rzucać na krańce świata, ale klimat zawsze będziemy nosić w sercach – i w naszych opisach fabularnych.
Viva el sol! Viva la Scarlaña!
